Το Κέντρο για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας της ΚΛΙΜΑΚΑ εκφράζει τη βαθιά του ανησυχία για περιστατικά που εξακολουθούν να συμβαίνουν στη χώρα μας, όπου άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους με αυτοκτονία στερούνται της εκκλησιαστικής εξόδιου ακολουθίας.
Πρόσφατα, σε επαρχιακή πόλη, συγγενείς αυτόχειρα ήρθαν αντιμέτωποι με την άρνηση ιερέων να τελέσουν τη νεκρώσιμη ακολουθία, με το αιτιολογικό ότι η πράξη αυτή θεωρείται «αμαρτία». Η στάση αυτή δεν αποτελεί μόνο μια βαθιά οδυνηρή εμπειρία για τους οικείους, αλλά συνιστά και πρακτική που έρχεται σε αντίθεση τόσο με το πνεύμα της χριστιανικής διδασκαλίας όσο και με τις σύγχρονες επιστημονικές γνώσεις γύρω από την αυτοκτονία. Η αυτοκτονία δεν είναι επιλογή ούτε ηθικό παράπτωμα· είναι το αποτέλεσμα μιας σύνθετης διεργασίας ψυχικού πόνου, απελπισίας και κοινωνικών παραγόντων.
Η αποστέρηση του τελευταίου τελετουργικού αποχαιρετισμού μετατρέπει μια πράξη συλλογικής αποδοχής και παρηγοριάς σε εμπειρία αποκλεισμού και στιγματισμού. Η κοινωνία οφείλει να στηρίζει —όχι να απομονώνει— όσους βιώνουν το πένθος της αυτοκτονίας, αναγνωρίζοντας ότι πίσω από κάθε τέτοια απώλεια υπάρχει ένα δίκτυο ανθρώπων που χρειάζονται κατανόηση και φροντίδα.
Η Εκκλησία, ως θεσμός που συνοδεύει τον άνθρωπο στα όρια της ζωής και του θανάτου, έχει ευθύνη να σταθεί αρωγός στην πρόληψη της αυτοκτονίας και στη στήριξη των οικογενειών που δοκιμάζονται. Ο ρόλος της μπορεί και πρέπει να είναι ρόλος παρηγορητικός, συνδετικός και όχι απορριπτικός.
Η ΚΛΙΜΑΚΑ έχει επανειλημμένα τονίσει τη σημασία της εκπαίδευσης και του διαλόγου με τον κλήρο. Τα τελευταία χρόνια, αρκετές Μητροπόλεις της χώρας έχουν αναπτύξει ουσιαστικές συνεργασίες με το Κέντρο για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας, αναγνωρίζοντας τον κρίσιμο ρόλο των κληρικών στην αναγνώριση και παραπομπή ατόμων σε κίνδυνο. Αυτές οι πρωτοβουλίες αποτελούν παραδείγματα σύγχρονης ποιμαντικής προσέγγισης και δείχνουν ότι η Εκκλησία μπορεί να λειτουργήσει ως θεσμός ελπίδας και προστασίας της ζωής.
