Μια νέα αυτοκτονία από όροφο σε νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης, λίγες μόλις ημέρες μετά τη δημόσια παρέμβαση της ΚΛΙΜΑΚΑ για τις αυτοκτονίες σε δημόσια νοσοκομεία, αναδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο την επείγουσα ανάγκη καθολικής εφαρμογής μέτρων πρόληψης.
Η επαναλαμβανόμενη δημόσια τοποθέτηση δεν αποτελεί επιλογή, αλλά επιτακτική ανάγκη, όταν τα περιστατικά συνεχίζουν να συμβαίνουν. Κάθε παρέμβαση έχει ως στόχο την πρόληψη, με την ελπίδα να μην χρειαστεί να επαναληφθεί. Όταν όμως το περιβάλλον νοσηλείας μετατρέπεται σε χώρο αυξημένου κινδύνου, η σιωπή ισοδυναμεί με παράλειψη θεσμικής ευθύνης.
Η εμφάνιση ψυχικών διαταραχών και οξέων επεισοδίων, συχνά αιφνίδια ή χωρίς προηγούμενη διάγνωση, καθιστά κρίσιμη την έγκαιρη αναγνώριση προειδοποιητικών ενδείξεων και την ύπαρξη οργανωμένων μηχανισμών υποστήριξης εντός των δομών υγείας. Η ψυχοεκπαίδευση του ασθενούς και των οικείων του, η συνεχής αξιολόγηση κινδύνου και η διασφάλιση ασφαλών υποδομών είναι θεμελιώδη εργαλεία για την πρόληψη αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών στο πλαίσιο της περίθαλψης.
Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ, το 70% των ενδονοσοκομειακών αυτοκτονιών γίνεται με πτώση από ανασφάλιστα σημεία, αφορώντας κυρίως ψυχιατρικούς ασθενείς, άτομα με σοβαρές σωματικές ασθένειες ή υψηλό άγχος και απόγνωση. Η ελλιπής θωράκιση των χώρων, η απουσία εκπαιδευμένου προσωπικού και η έλλειψη πρωτοκόλλων αξιολόγησης κινδύνου δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται θεσμικά κενά.
Επιπλέον, ως ενδονοσοκομειακές αυτοκτονίες πρέπει να καταγράφονται και τα περιστατικά που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια ολιγοήμερης άδειας, μετά από εξιτήριο ή ακόμη και από επισκέπτες που επιλέγουν τον χώρο του νοσοκομείου για την αυτοκτονία τους. Διεθνώς, τέτοια περιστατικά θεωρούνται ευθύνη του συστήματος υγείας και της πρόληψης.
Η ΚΛΙΜΑΚΑ επισημαίνει την ανάγκη για άμεση ενεργοποίηση του κράτους και των διοικήσεων των νοσοκομείων, προκειμένου να προληφθούν περιστατικά αυτοκτονιών από πτώση – ένα φαινόμενο που δεν οφείλεται σε οικονομικά μεγέθη, αλλά σε παραλείψεις και έλλειψη στοιχειωδών μέτρων προστασίας.
Η ασφάλεια στους χώρους φροντίδας δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση. Η πρόληψη είναι υπόθεση όλων μας.
