ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΣΥΝΕΒΗ !!! Όταν η κοινωνική αναλγησία και το βόλεμα καλά κρατεί κάποιοι μπορεί να το πληρώνουν ακόμα και με τη ζωή τους.. Είναι γεγονός ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν γίνονται σεβαστά για ένα μέρος του πληθυσμού με αποτέλεσμα συχνά να διακυβεύεται η αξιοπρέπεια, η υγεία, η ασφάλεια ακόμα και η ζωή. Είναι επίσης γεγονός ότι η ψυχική ασθένεια συχνά εμπλέκεται σε ιστορίες «καθημερινής τρέλας» υπηρεσιών και λειτουργών υγείας με κόστος στο οικονομικό, στο κοινωνικό και κυρίως στο ανθρώπινο κεφάλαιο. Ο σεβασμός και η αποκατάσταση της ελεύθερης έκφρασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί όχι μόνο ανθρωπιστική επιταγή αλλά κυρίως οφειλή απέναντι στην ιερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σελίδα αυτή δημιουργήθηκε για να καταγράψει πραγματικές ιστορίες και γεγονότα από τη ζωή ανθρώπων που ήταν και είναι κοντά μας, ανθρώπους με ψυχικές ή άλλες ιδιαιτερότητες, ανθρώπους που έχουν όνειρα και πόνους, ελπίδες και καημούς, που αγωνίζονται, φοβούνται, πέφτουν, ξανασηκώνονται. Επιδιώκει να ικανοποιήσει το πλέον επίμονο και πάγιο αίτημά τους που είναι να τους δοθεί η δυνατότητα να μιλήσουν και να εκφραστούν ελεύθερα για όσα ζουν. Με έντονη διάθεση εξωστρέφειας που τείνει να γίνει το εφαλτήριο για μια γενικότερη κινητοποίηση, η σελίδα επιδιώκει να είναι μια ισχυρή αντίσταση κατά της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέσα από ένα αγώνα που διεξάγεται με ηλεκτρονικό μολύβι και χαρτί, η σελίδα αυτή απευθύνεται στη συνείδηση και κυρίως στη βούληση όλων εσάς. Αν έχετε παρόμοιες ιστορίες να πείτε ή θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας τους προβληματισμούς σας επικοινωνήστε μαζί μας στέλνοντας τα σχόλια σας στην ηλεκτρ. διεύθυνση alamanou@klimaka.org.gr ή τηλεφωνήστε στο 3417160-3

Νοέμβριος 2006

Ένοικος σε Μονάδα Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης
««Τα τελευταία 4 χρόνια ζω σε Μονάδα Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (Οικοτροφείο) και η ζωή μου είναι σίγουρα πολύ καλύτερη από ότι πριν που ήμουνα στα ψυχιατρεία. Είμαι ψυχωσικός αλλά τις περισσότερες φορές έχω επίγνωση της κατάστασής μου και το τι συμβαίνει γύρω μου. Ενώ μου αρέσει ότι οι νοσηλευτές και το άλλο προσωπικό δείχνουν πραγματικό ανθρώπινο ενδιαφέρον για εμάς πολλές φορές αισθάνομαι ότι χάνουν τα όρια και ταυτίζονται με εμάς. Θυμώνουν, διεκδικούν , τιμωρούν και γενικά έχουν συμπεριφορά που δεν αρμόζει σε κάποιον που φροντίζει ψυχικά ασθενή. Αναρωτιέμαι εάν αυτό το φαινόμενο οφείλεται σε μη καλή κατάρτιση του προσωπικού ή σε συμπεριφορές και προσωπικότητες που δεν συνάδουν με την δεοντολογία του επαγγελματία της ψυχικής υγείας. Πιστεύω ότι η επιλογή του προσωπικού για Μονάδες φιλοξενίας όπως η δική μου πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή. Δεν νομίζετε ότι αρκετά έχουμε ταλαιπωρηθεί τόσα χρόνια στα άσυλα ;»

Ένοικος Μονάδας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης, καρκινοπαθής «Η κα Αγγέλα έφυγε πριν τρεις μήνες από την ζωή από την επάρατο νόσο σε ηλικία 70 χρονών αφού έζησε τα τελευταία 2 χρόνια σε Μονάδα Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης. Η κα Αγγέλα ήταν μια γυναίκα ταλαιπωρημένη και στερημένη ζώντας επί δεκαετίας σε ψυχιατρεία. Όταν διαπιστώθηκε ο καρκίνος ήταν ήδη στο τελευταίο στάδιο. Παρά την κατάστασή της η κα Αγγέλα είχε έντονη δίψα για ζωή και ήταν πάντα πρόθυμη να την απολαύσει. Από ό,τι έλεγε πάντα της άρεσαν τα ωραία ρούχα, τα κοσμήματα, τα ακριβά εστιατόρια, η ωραία μουσική, τα ταξίδια. Μέσα στην ατυχία της η κα Αγγέλα είχε την τύχη να έχει ένα ευχάριστο τέλος. Έφυγε από την ζωή ευχαριστημένη ξοδεύοντας 6.000 Ευρώ από τον προσωπικό λογαριασμό σε ό,τι της άρεσε πολύ να έχει. Το προσωπικό της Μονάδας και οι συνένοικοί της την συνόδεψαν παντού. Στις βόλτες της, στα ψώνια, στα ακριβά εστιατόρια. Δικαίωμα στο όνειρο έχουμε όλοι. Ακόμα και η κα Αγγέλα που ήταν ψυχωσική και καρκινοπαθής.

Μητέρα ασθενή
«Ο γιος μου είναι 25 χρονών και εργάζεται τα τελευταία πέντε χρόνια. Στα 5 αυτά χρόνια, άλλαξε 5 δουλειές και κάθε φορά έφευγε καταγγέλλοντας την εργοδοσία του στην Επιθεώρηση Εργασίας. Στην αρχή πίστευα ότι είχε δίκιο, ότι ήταν από τις περιπτώσεις εκείνες που τους εκμεταλλεύεται η εργοδοσία. Στην Επιθεώρηση Εργασίας που κατεύφεγε κινούσε όλες τις νόμιμες διαδικασίες προκειμένου να δικαιωθεί με αποτέλεσμα να έχει μπλεχτεί σε ένα κυκαιώνα γραφειοκρατίας και δικαστικών διαμαχών. Όλη αυτή η κατάσταση είχε ως αποτέλεσμα ο γιος μου να ζει μέσα σε έντονο στρες και επιπλέον να ενισχύεται ολοένα και περισσότερο η πεποίθησή του ότι όλοι θέλουν να τον εκμεταλλευτούν. Άρχισε να γίνεται εχθρικός να έχει συχνές εκρήξεις θυμού, να μην εμπιστεύεται κανέναν και άλλα πολλά που τον οδήγησαν στο ψυχιατρείο. Εκεί για πρώτη φορά έμαθα ότι το παιδί μου έπασχε από ψυχωσική συνδρομή παρανοϊκού τύπου. Σήμερα αναρωτιέμαι εάν ο γιος μου είναι θύμα της εργοδοσίας ή της ασθένειάς του που τον κινητοποιούσε να κάνει τις καταγγελίες.
Εάν ισχύει η δεύτερη περίπτωση δεν θα έπρεπε να γίνεται ενημέρωση και επιμόρφωση των κρατικών υπηρεσιών σε τόσο ευαίσθητα ζητήματα που προκύπτουν από εργαζόμενους με προβλήματα ψυχικής υγείας;»

Οκτώβριος 2006

Σεπτέμβριος 2006